hetlevenruikt.punt.nl
Laatste artikelen
Hoop,
 
 
Dat is een berg stront
 
Lees meer...   (3 reacties)
Buitenaardsen namen mij mee
Of was het een vrouw van lichte zeden?
Piraten kaapten mijn schip
Of raakte ik totaal ondergesneeuwd?
 
Verdwenen was ik
Voor kortere of langere tijd
Besef daarvan heb ik niet gehad
Maar nu de rook om mijn hoofd is verdwenen
Om een groot filosoof na te praten...
 
Nu stort ik mij in het leven
Als de waaghals die van de klip af duikt
Als de parachutist op D-Day
Als Kuifje in Afrika...
 
I'm back
 
 
Het leven ruikt hier fantastisch
Lees meer...   (6 reacties)

Vrouwen zijn vreemde schepsels. Ze trekken je  aan en stoten je af. Op het moment dat je denkt haar nooit meer te zien belt ze je op. Wanneer je denkt weer kans te maken, blijk je buiten de boot te vallen. Mag je weer de haring zijn!

Eigenlijk had ik besloten haar los te laten. Het is gedaan, het is geweest, zand erover, we hebben het er niet meer over. Maar zij laat mij niet los! Waarom zoekt zij mij op? Wat zoekt ze? En wat wil ik eigenlijk? Kan ik leven met een rol als maatje? Of blijft dit altijd pijn doen? Doet het eigenlijk nog wel pijn? Of is het behoefte aan warmte? Van wie dan ook?

Zo warm is ze niet. Ik heb geleerd dat ik best wel wat aandacht verdien. Zo egoïstisch durf ik wel te zijn, vooral omdat ik die aandacht graag aan haar gaf. Ik kreeg maar weinig terug. Ik durf te stellen dat de tijden met haar vaak even pijnlijk waren dan de tijd na haar. Ik heb net zoveel tranen gelaten tijdens als na de relatie, besefte ik mij onlangs.

Ze is niet gezond voor mij. En nu, nu ik dit besef tot mij heb laten doordringen, belt ze weer. Ze zoekt contact, wil naar de kroeg, naar de film. Misschien als maatjes, misschien wil ze meer. Wat moet ik hier mee?

Ik wil verder met mijn leven. Ga niet thuis zitten wachten tot ze duidelijkheid schept. Die lijkt ze ook niet te gaan scheppen. Vaagheid is waar ze het in zoekt. Ik wil klare wijn schenken. Geen onduidelijkheid meer!

Wat is dat toch met vrouwen! Als je ze wilt, houden ze afstand. Maar op het moment dat je het opgeeft, worden ze nieuwsgierig, komen ze langzaam dichterbij. Beginnen voorzichtig aan je te snuffelen, zolang je zelf maar voor dood blijft liggen. Maar op het moment dat je een beweging in de richting van die vrouw maakt, is ze weg. Zoef, zo haar boom weer in. Om daar weer uren te blijven zitten.

De horizon is zoveel groter! Het leven wacht niet op mij en ik wacht niet op haar!
Vrouwen, je kunt beter kippen houen!
Lees meer...   (9 reacties)
Ik geloof niet in de grote drie! Eigenlijk klopt dat ook niet. Hermans, Mulisch en Reve zijn grote schrijvers, maar ik mis toch altijd Hugo Claus in dat rijtje. Hij mag dan een zuiderbuur zijn, zijn literaire kwaliteiten doen niet onder voor die van de grote drie. Als haring heb ik “Het jaar van de kreeft” vele malen met plezier gelezen!
   

Dus geloof ik niet in de grote vier! want ze zijn mij vergeten! Niet dat ik ooit iets heb gepubliceerd, maar die fout in de literaire wereldgeschiedenis zal ik u allen vergeven.

Want eigenlijk is er maar 1: en dat ben ik!

U wist dat nog niet, maar er is maar één ware, maar één waarheid en dat ben ik! Ik ben uw literaire verlosser, uw kapstok, uw steun en uw toeverlaat. Ik kan u troosten, uw pijn verzachten, de grijze wolken doen verdrijven en de zon weer laten schijnen! Ik ben dat, dat alles ben ik!

Want ik ben de man, ik ben de grootheid die uw leven zal veranderen met het geschreven woord. Ik ben die ene, niet die andere, nee, die ene! Ik ben een grootheid, niet enkel in het diepst van mijn gedachten. Ik ben de man, het literaire opperwezen van ons taalgebied!

Maar nu wil de wereld boter bij de vis! Want het is heel makkelijk om een God te zijn in het diepst van mijn gedachten, maar nu moet ik met de billen bloot! Het is tijd om mijn genie aan de wereld te ontbloten! Als een ware potloodventer gaat die jas dan nu eindelijk open om mijn literaire schepping te tonen.

Ja, ja, ik zie het al, u is diep onder de indruk! En dat kan ik mij zo voorstellen! Welke één dictie, welk één poëtische kunst, welk één gezever van den bovenste plank. We begrijpen niet meer waar hij het over heeft, maar laten wij maar vooral doen of wij hem nog begrijpen, want hij zal het zelf vast wel begrijpen. Toch?

Het is tijd! Tijd om mij van mijn cocon te ontdoen en de schitterende nachtvlinder te tonen die ik tot nu altijd heb verborgen. Vlieg uit, en laat uw prachtige proza los over het volk! Als Zweeds wittebrood over de hongerige menigte!

En toen werd ik wakker…

Weer niks geschreven…

En toch gaat het ooit gebeuren…

Maar niet vandaag…
Lees meer...   (12 reacties)
Soms kotst het leven je uit. Vandaag lijkt zo een dag. Een dag om snel te vergeten, een dag waarvan je op zijn hoogst hoopt dat je er over een tijdje meesmuilend over kan lachen. Vandaag is klote. Het regent buiten. Dat doet het al een week. Eigenlijk regent al sinds de dag dat ze wegging. Als de zon heeft geschenen is het me in elk geval niet opgevallen. Dat is ook niet vreemd. Ik kom amper buiten. Ik lig dagen in bed en luister naar depressieve muziek.
 
 
De telefoon.

“Goedemorgen, spreek ik met Johan?”

“Uche, uche, ja dat klopt. Rochel, u belt me wakker. Ik lag net te slapen na een zweterige koortsnacht.”

"Oh, neemt u me niet kwalijk, maar u begrijpt dat we graag willen weten wanneer u weer op uw werk kunt verschijnen?”

“Ik merk nog weinig, uche, uche, verbetering deze week. Ik vrees dat het nog wel even kan duren. Sorry, ik moet nu echt ophangen, mijn darmen schreeuwen om het toilet.”

“wanneer kunt u langs de bedrijfsarts… tuut, tuut..”

 
De bedrijfsarts. Die kan mij toch niet helpen. Eigenlijk schandalig dat ik met de afschuwelijke pijn in mijn lijf excuses moet bedenken om niet naar mijn werk te hoeven. Ik wil dood en zij willen dat ik hun arbeidsproductiviteit opvijzel. Laat ze er met z’n allen lekker in zakken!
   
    Er is er maar één die mij kan genezen, maar die is weg. Die trut is ervandoor. En ik kan hopen dat ze terugkomt, maar hopen en weten zijn twee verschillende dingen. Ze is weg. Ik ga bier drinken. Het is uiteindelijk al elf uur in de ochtend. Hoog tijd. De trap af naar beneden. Niet vallen over het T-shirt. Ligt er al een week of wat. Van de waslijn gevallen denk ik. Vorige week? Twee weken geleden? Wanneer heb ik voor het laatst een was gedraaid? Ach, wat maakt het uit. Ik ga toch niet meer naar buiten, dus kan ik ook zonder kleren.
 

    In de hal ligt nog meer post, het stapelt zich al lekker op. Ik had toch voor zo een Nee-Nee-sticker moeten kiezen. Al die folders blokkeren ondertussen de deur. Maar ja, wat maakt het uit. Ik ga toch niet meer naar buiten. Ik sluit me hier op en laat de wereld de schurft krijgen. Of ik moet het als eerste krijgen, want schoonmaken zal hier voorlopig niet meer gebeuren. O ja, dat doet me aan de druk op mijn blaas denken. Het toilet, durf ik dat nog aan? Een man alleen vervuilt wel heel snel.

    Ik blijf staan en plas. Tot een paar weken geleden ging ik altijd zitten. In betere tijden, in tijden dat ik de moeite nam om een toilet schoon te maken, heb ik mij dat aangeleerd. Als je als man zelf het toilet moet schoonmaken leer je snel om te zitten. Dat scheelt een hoop pisvlekken. De donkergele kleur van mijn urine verontrust me wel. Ik zorg niet goed voor mezelf, zoveel is wel duidelijk. Ik word nog een echte piskijker. Kon ik er de toekomst maar in zien. Ik trek door en was mijn handen.

Lees meer...   (16 reacties)

Zich druk maken dat deed hij niet. Daar werd hij maar moe van. Je kunt je energie maar beter bewaren voor de momenten dat het werkelijk gaat tellen. Die momenten dat het leven op scherp stond, met alle knoppen op tien. Dat gebeurde hem niet al te vaak. Eigenlijk kon hij zich niet heugen het eerder meegemaakt te hebben. Wanneer stonden zijn knoppen op tien?

Dat zal toch wel eventjes geleden zijn geweest. Jezus, als hij ging wroeten kon hij er niet op komen. Wat was nu het laatste moment dat hij, met een scherp vizier, het leven totaal onder controle had? Pfff, geen idee. Hij kon het zich niet heugen. Tuurlijk waren er wel dagen dat hij zich lekker voelde, het gevoel had te zijn waar hij moest zijn. Op zaterdag in de supermarkt als hij de laatste aanbiedingen uit het schap weg wist te grissen voor de hongerige ogen van een huisvrouw. Maar dat gaf hem niet bepaald het gevoel een echte man te zijn.

Eigenlijk wilde hij gewoon een klootzak zijn, een lul die hem er af en toe in hing bij deze of gene en verder zijn eigen goddelijke leventje leidde.  Hij kon het wel uitschreeuwen: “Laat mij de lul zijn!”

Hij wilde die klootzak zijn, die zak die wél succes had op zaterdagavond. Die patjepeeër die met zijn praatjes die foute dames te grazen nam. Met een overhemd waar net een knoopje teveel van open stond en met ook net teveel gel in het haar. Met een zonnebril op de neus in een donkere kroeg  joeg hij achter de vrouwen alsof hij Gods geschenk was. En het ergste was dat zo een engnek dat ook geloofde!

De patser die als een gladde autoverkoper zichzelf stond te verkopen en ondanks de slechte remmen, de versleten banden en het sterretje in de voorruit toch zijn slag wist te slaan. En uiteraard bleken de praatjes van de deur-aan-deurverkoper mooier dan de werkelijkheid. Geen verovering die diep onder de indruk de volgende ochtend het pand weer verliet. Maar de man schiep zijn eigen mythe. En daarin was de werkelijkheid van ondergeschikt belang.

Maar misschien zat daar wel zijn probleem. Misschien zijn we allemaal wel dat wat we geloven te zijn.

Het te geloven is het te zijn! Het lijkt fokking Shakespeare wel!

Lees meer...   (3 reacties)
En dat is best een leuk leven. Tja, je hebt ook niet voor het zeggen als de grote heilbot in de hemel je jasje voor je nieuwe leven uitkiest. Je hebt het te doen met wat die gozert voor je uitkiest. Dus dit leven ben ik haring. En ach, als ik het allemaal nog eens over mocht doen… een leven als makreel lijkt mij ook geen lolletje.

Ik ben dus een haring. Beetje rondzwemmen in de school, met de school. De school zwemt naar links, ik zwem naar links, de school zwemt naar rechts, en ja, dan ga ik ook maar naar rechts. Nee, een gecompliceerd leven heb je als haring niet.

Vervelend wordt het pas wanneer je als haring op zoek gaat naar een partner. Niet per sé een vrouwtjesharing, ik ben daar heel vrijzinnig in. Het maakt mij niet zoveel uit, als het schatje maar lief is. En ik natuurlijk helemaal voor haar kan gaan.

Plenty of fish in the sea, zou je dan toch zeggen. Maar dat valt nog niet mee. Weet je wat het is, als haring heb je één groot tegenwerkend probleem: je bent iedere keer weer dat maatje, die buddy, die grote, goede vriend, waar het zo goed mee praten is en met wie de dames graag een blokje om willen zwemmen, maar dan enkel en alleen voor de gezelligheid. Een haring is altijd dat maatje, die lieverd waar je nooit iets heftigs mee wilt maar waar je wel gezellige dingen mee wilt doen. Je zou er zuur van worden.

En heren haring, als ik u nog een tip mocht geven, past u dan vooral op voor de kreeft! De dames kreeft zijn levensgevaarlijk! Zij knippen uw kleine vissenhartje in stukken! En niet door de dingen die ze doen, maar door de dingen die ze laten. Besluiteloosheid is hun aard. Dat kruipt daar maar een beetje over de bodem, roept van dit en van dat, maar als het puntje bij het paaltje komt geven zij niet thuis.
Zo leerde ik, klein harinkje, een prachtige mooie roze kreeft kennen. Een schitterend exemplaar, wat vol van haar zelf, leefde wat teruggetrokken, inderdaad, als een heremiet, maar god wat een scharen! Levensgevaarlijk voor een lieve kleine haring, maar ik wilde de uitdaging graag aangaan. En zo waar, die leek zij ook aan te willen gaan! Ik ontmoette haar in de school, wilde wel eens wat anders. Ik was een beetje uitgekeken op vissen. En na lang rondjes om haar heen te hebben gezwommen leek ze in mijn netten verstrikt. Ze leek er voor te gaan, ik brak langzaam door haar schild en ze kroop langzaam uit haar schulp.
Maar nu is het weer voorbij. Ze verkiest toch de eenzaamheid van haar schelpje, durft zich niet aan mij te geven. Maar of ik toch haar maatje wilde zijn! Ik ben een haring, een Hollands maatje en zal dat blijkbaar altijd blijven. Soms begrijp ik de wrede gebruiken van de mensen. Mij eten ze dan misschien rauw met een uitje, maar haar koken ze levend!

 Heel goed, dat gebruik moeten we er maar lang inhouden.

 

Lees meer...   (13 reacties)
Grootsch en meeslepend zal het zijn.
Nee fout!
Grootsch en meeslepend is het!
Wij grijpen de kans en gaan helegaar los!
Knal boem en potjandrie!
 
Als een opgevoerde brommer,
Al spatten we dan wel wat eerder uit elkaar.
 
Grenzeloos,
Maar niet radeloos
 
Zij is de mijne en zal de mijne bleven tot in den eeuwigheid
 
Mine, mine, mine
Niet bezitterig, ook niet te hebberig
Vrijheid is ook een groot goed
 
Tijd is van geen belang
Tijd is maar betrekkelijk
en vooral van voorbijgaande aard
 
Volg mijn neus en ruik het geluk
Zweet en parfum
Match made in heaven
 
Wel hier en nu!
Lees meer...   (20 reacties)
Heeft u dat nu ook? Dat gevoel dat u naar het leven kijkt vanaf de zijlijn, zittend op een bankje en hopende dat iemand u de kans geeft om er eens vol in te gaan?
 Maar niemand die iets zegt! Niemand die zegt: Meneer, nu is het uw beurt, nu mag u los! Laat u maar eens zien wat u in uw mars heeft!

Nee, niemand die naar u toe loopt en zegt: wat dacht u ervan, ik geef u nu een kans op een mooie belevenis, op een ervaring waar u uw hele leven op zult kunnen teren. Nee, niemand die zegt, neemt u alstublieft die vrije trap in het leifdesspel die uw leven zal veranderen van muurbloempje tot centrum van het heelal, van eenvoudige voorbijganger tot de starring lead van deze film die uw leven is.

Nee, u zult het allemaal zelf moeten doen. U zult die stap moeten zetten. Spring die lijnen binnen. Geen gelul van u wist het niet, geen angst voor geschaafde knietjes of een scheur in de broek! U gaat er vol in! Knallen met die bak! Grijp het leven bij den lurven en trek er hard aan!

En ja, u zult vast wel eens op uw bek gaan, niet uw zin krijgen of erger, uw hart in stukken zien breken. Maar de overwinningen zullen al die teleurstellingen goed maken. U zult vele dalen meemaken, maar ieder dal is weer het begin van een reis naar de top. En die toppen zijn zo mooi. u zou het uitzicht eens moeten zien!

En die u, dat ben ik.

Lees meer...   (14 reacties)
Ik zag onlangs een damesblad liggen bij de tandarts. Op zulke wat nerveuze momenten verslind ik alles waar maar zinnen of onzin in staan. Alles is goed.
 
De onderwerpen verbazen mij mateloos. Op de voorpagina stond in een grote roze cirkel (hoe veelzeggend) de aankondiging van een item over anale sex. Op zich interessant, meestal niet zo mijn afdeling zullen we maar zeggen: ik ben meer van de voordeur dan van de achterdeur.
 
Maar wat mij nu verbaasd is dat dit dus de zaken zijn waar dames of jonge vrouwen zich mee bezig houden. Er stond dat zo een 43% van de vrouwen het wel eens had gedaan. Het klonk als een oproep: Jij gaat het toch ook doen! Wil je ook bij ons clubje horen. Toon ons dan op zijn minst drie anale hechtingen! Zeg anders je abonnement maar op.
 
Stel je voor dat ik met een mannenblad bij de tandarts zit met daarop, op de voorpagina, voor iedereen zichtbaar, de tekst: Mannen willen anaal! Hoe krijg ik ‘m er bij haar in? Ik geloof dat ik met een vriendelijk, doch dringend verzoek de wachtkamer mocht verlaten.
 
De emancipatie is scheefgetrokken. Vrouwen staan met zijn allen te kwijlen bij het zien van een mooie man (interessante observatie: veel blanke vrouwen kwijlen nog iets meer als de man van Afrikaanse afkomst is!). Als bouwvakker hoef je het vandaag de dag echt niet meer in je hoofd te halen om te fluiten naar een stel mooie benen. De dame in kwestie komt je persoonlijk van je steiger aftrekken!
 

En wat dacht je van het fenomeen Chippendales! Als man moet je naar de grote stad, naar louche bars, met smerige toiletten en plakkerige stoelen, om te genieten van het ontkleden van een welgevormde dame. De dames kunnen in iedere middelgrote stad in Nederland naar het stadstheater om daar op een podium hun portie testosteron te ontvangen. En de volgende dag vertellen zij in geuren en kleuren hoe het was om naar een stel door doping opgeblazen kerels te kijken. Welke man vertelt tijdens de lunch op het werk hoe het was in de hoerenbuurt, in die stripclub?

Ik vind het maar niets. Het wordt tijd dat ook de vrouwen weer gewoon hun frustraties over hun sexleven voor zich houden. Twee of drie vriendinnen om het mee te delen, want dat schijnen vrouwen altijd maar te willen doen: emoties delen. Maar daar houden we het bij. Geen podia, geen toneelstukken (monologen over vagina’s! Alsjeblieft!), geen tijdschriften, geen Heleen van Royen (Gatverdamme!), geen vieze praatjes meer. Deur dicht, licht uit en verder niets.

Lees meer...   (11 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl